خیلی آسان

از در و دیوارش میxadبارد. از پنجره و درش وارد میxadشود. الان دیگر خیلی خیلی آسان به سراغش میxadرود. مدتیست دعوت نشده همه جا میxadرود، مهمان ناخوانده شده است. یکی از میزبانxadهایش به او گفت: خیلی زود و بیxadخبر آمدهxadای! هنوز اینxadجا چیزی ندیدهxadام که رفتنم مهم نباشد. فعلا برایم مهم است، بدون دلیل که نمیxadتوانم بگویم، مهم نیست. بعد رو به من کرد و xadگفت حالا دیگر سن و سال هم برایش اهمیتی ندارد، از کودک و جوان هم حیفش نمیxadآید. دیگر التماس و دعای هیچxadکس برایش مهم نیست. هر جور دوست دارد سراغشان میxadرود. وقت و بیxadوقت. از هر جا به هر جا دلش میxadخواهد میxadرود

مادر هر عزاداری که میxadرفت، آهی میxadکشید و میxadگفت: «همهxadمون یه جون بیxadارزش داریم و اونم قرضیه که باید به موقعش پس بدیم. نوبت ما کی میxadشه، هیچxadکی نمیxadدونه.»

آن موقع پرداخت وام برای خودش رسم و رسوماتی داشت. اقساطش درازمدت بود. غیر از تعداد خیلی کم مریض و تصادفی همه به موقع اقساطشان را میxadپرداختند و بعد تسویه حساب میxadکردند. اما حالا چی؟ وام را نداده، پس میxadخواهد، نخواهی بدهی هم از در و دیوار میxadبارد، از پنجره و در وارد میxadشود، الان دیگر خیلی خیلی آسان به سراغ آدم میxadآید. موقعی میxadآید که اصلا انتظارش را نداری. سراغ کسی میxadرود که به فکرت هم خطور نمیxadکرده. با گریمxadها و اسمxadهای جدید میxadآید. زود زود جهش میxadکند. طوری وانمود میxadکند که بازی میxadکند، یک عده هم وارد بازی او شدهxadاند. ولی آن روز وسط بازی یکیشان به او گفت مگر با جون آدمxadها هم بازی میxadکنن، کمی به فکر فرورفت ولی زود خودش را جمع و جور کرد و زد به همان راهی که همه در این مواقع میxadزنند.

|+| نوشته شده در دوشنبه دوازدهم آبان ۱۳۹۳ساعت 23:43 توسط روح انگیز پورناصح |