روز زن؟؟؟!!!

روز زن؟؟؟!!!

روزها، هفتهxadها، ماهxadها، سالxadهای تکراری!!! هر کدام نامی خاص برای خود دارند: روز زن، روز کودک، روز طبیعت، روز معلم، روز عشق و ... . خسته کننده است دیدن این همه روز و هفته با نامxadهای خاص. چندین روز است به خود میxadگویم روز زن نزدیک است، روز جهانی زن. یک چیزی بنویس، یک کاری بکن. دستم نه به نوشتن میxadرود نه به کاری؛ اما ذهنم را هم رها نمیxadکند. همه چیز درون واژهxadها زندانی شدهxadاند. زن، کودک، طبیعت، معلم، عشق و ... . قدمی از این زندان بیرون نمیxadنهند. هوایی تازه لازم است و دنیایی تازه. دنیایی که هر کدام از ما همهxadی آن چیزهایی را که برای خود میxadخواهد، برای دیگری هم بخواهد. نمیxadشود از عدم سوءاستفاده صحبت کرد و چون حالا تمام نگاهxadها به زن است که مورد ظلم قرار نگیرد، تمامی دستاوردهای عدالت محور زنان را که ظلم را از طرف هر کسی باشد، مردود میxadشمارند، لجن مال و به مرد ستم کرد. آنگاه مرد هم از ترس این که نکند به او برچسب سوءاستفاده بزنند، پا پس بگذارد. نمیxadشود با مردهایی که از حقوق برابر دفاع میxadکنند، برخوردهایی کرد که پیxadآمدش این باشد که مردها برای فرار از کلمهxadهای سخیف زنxadذلیل، زن را مورد ستم قرار دهند. نمیxadشود از عشق سخن گفت و عشق دیگری را هیچ انگاشت، نمیxadشود که محبت و عشق دیگران را کانالیزه کرد و جهت داد و نمیxadشود فقط کودک خود را به بهای تضییق حقوق دیگر کودکان، بالای سر نگه داشت. نمیxadشود... . نمیxadشود از حقوق برابر سخن گفت و در خانه و جامعه خود را به ندیدن زد! نمیxadشود از طبیعت و خشکسالی سخن گفت و چشم به روی هر چه اسراف بست! نمیxadشود از چیزی سخن گفت و خلاف آن عمل کرد. دیگر نمیxadشود پاسخ ندانمxadکاریxadها را از دیگران طلب کرد.

ویلیام گلسر در کتاب تئوری انتخاب چه خوب میxadگوید که حالا دیگر باید دست از کنترل بیرونی که اعمال زور و قدرت بر دیگری با هدف تسلط بر اوست، دست برداشت. حالا دیگر باید مسئولیت کارهای خود را بر عهده گرفت. حالا دیگر باید به ارتباط سالم و بهتر فکر کرد؛ چرا که بر خلاف پیشرفت سریع تکنولوژی، روابط انسانی سیر نزولی طی میxadکند. حالا دیگر باید به کنترل درونی و روبرو شدن با واقعیتxadها (اگر چه تلخ) برگشت. هر چند زمان بایدها خیلی وقت است که سپری شده است، اما شاید برای ورود به مرحلهxadای کاملا متفاوت از مرحلهxadی پیشین، بایدها هم کاری بکنند.

هر چند که فاصله حرف تا عمل فرسنگهاست، اما امیدوارم این روز نقطهxadی عطفی برای کنترل درونی و واقعیتxadدرمانیxadمان باشد. امیدوارم روزی را به همدیگر تبریک بگوییم که توانسته باشیم تغییری در رفتارهایمان داده باشیم.